dinsdag 23 mei 2017

Peter Singer


Effectief altruïsme : 1. Ontdek hoe je het meeste goed kunt doen in de wereld. 2. Doe het!
Lemniscaat 2017, 200 pagina's - € 19,95

Oorspronkelijke titel: The Most Good You Can Do: How Effective Altruism Is Changing Ideas About Living Ethically (2015)

Wikipedia: Peter Singer (1946) en zijn website 

Tekst op website uitgever
'Stel,' zegt Peter Singer, 'je loopt door het park en je ziet een kind verdrinken. Er is niemand anders in de buurt. Zou je in de vijver springen om dat kind te redden?' 'Ja natuurlijk,' zullen de meeste mensen antwoorden. 'Maar waarom accepteer je dan,' gaat Singer verder, 'dat er in ontwikkelingslanden dagelijks kinderen overlijden zonder dat je ingrijpt, terwijl hun dood met jouw hulp voorkomen had kunnen worden?'

Deze casus is typerend voor het denken van Peter Singer. Als je eenmaal hebt erkend dat mensen die honger lijden en doodgaan aan bestrijdbare ziektes geholpen dienen te worden, net als het verdrinkende kind in de vijver, dan is de volgende vraag: hoe dan? Er zijn onderzoeken die laten zien dat het ene goede doel meer dan honderd keer effectiever is dan het andere. Als je aan mensen vraagt of ze honderd keer zoveel willen doneren, dan zullen ze nee zeggen. Maar als je ze vraagt of ze met hetzelfde bedrag honderd keer zoveel effect willen genereren, dan willen ze daar best over nadenken.

Fragment uit

Terug naar Overzicht alle titels

woensdag 17 mei 2017

Kris Pint

De wilde tuin van de verbeelding : zelfzorg als vrolijke wetenschap
Boom 2017, 132 pagina's - € 14,90


Universiteit van Hasselt: Kris Pint (1981)

Korte beschrijving
Cultuurhistorische verhandeling over een uitweg uit de stresserende ratrace van de homo economicus. Een alternatieve levenswijze, zelfzorg als vrolijke wetenschap, wordt ontworpen via 'de wilde tuin van de verbeelding', met als hoofdmetafoor het scheppen van je 'innerlijke tuin'. Na 'nee' durven zeggen tegen de overtrokken eisen van de maatschappij en het opeisen van een eigen plek maak je deze tot een potentiële ruimte (hortus conclusus), waarin je mentaal verbinding maakt met inspirerende zaken in kunst en leven. In deze innerlijke wilde tuin zoek je via 'intieme fantasma’s' naar díe verbeeldingspraktijken die helpen bij dat transformatieproces, via de elementen 'personages', 'details' en 'het ontijdige'. De Belgische auteur (1981, Halle), dichter en docent cultuurwetenschappen, citeert vrijdenkers als Freud, Jung, Nietzsche, Barthes, Foucault en schrijvers als Proust en Gombrowicz om zijn zaak te bepleiten. Geschikt voor de liefhebbers van 'Stil de tijd' van Joke Hermsen en het soortgelijke 'Landschap en herinnering' van Simon Schama..

Tekst op website uitgever
Dé gids om op een andere manier naar jezelf te kijken - weg van de neoliberale stereotypen - en zo een goed en voor jou waarachtig leven te leiden.

‘De geheime tuin bevindt zich binnen de ruimte van onze hedendaagse maatschappij met zijn schrale monoculturen van steeds maar weer dezelfde gewassen. Het gaat erom hier bepaalde cultuurpraktijken als tegengif tegen de dominante cultuur te ontdekken en te cultiveren. Het is een praktijk die te vergelijken is met guerrilla gardening, waarbij mensen in publieke ruimtes stiekem bepaalde bloemen of struiken planten, om zo de lelijkheid en de monotonie te bestrijden die vele plekken zo deprimerend maken.’

De moderne mens is continu bezig zichzelf te verbeteren en nog beter in de markt te zetten. In De wilde tuin van de verbeelding laat Kris Pint zien hoe wij aan deze instrumentalisering van onszelf kunnen ontsnappen. In het werk van kunstenaars en denkers vindt hij elementen van een levenskunst voor iedereen die zichzelf en anderen niet langer wil begrijpen in termen van concurrentie en consumptie.

Je moet jezelf niet beschouwen als een ondernemende tuinier die zich voortdurend wil bewijzen, maar als een wilde tuin, met allerlei nog onvermoede, waardevolle plaatsen. Een belangrijke rol is hierbij weggelegd voor de verbeelding, als een vorm van verzet, een verkenning van andere mogelijke levenswijzen.

Citaat uit de rubriek Doorlezen of afhaken?
In Sigmund, de zaterdagbijlage van De Volkskrant, worden de laatste tijd min of meer Bekende Nederlanders aan het werk gezet. Ze krijgen wekelijks drie willekeurige boeken voorgeschoteld. En of ze de eerste tien pagina's van elk boek willen lezen. Om vervolgens te besluiten: doorlezen of afhaken? In mei 2017 las cabaretier, liedjesmaker en kunstenaar Jeroen van Merwijk (1955) het boek van Kris Pint. Hij begon zijn verhaal als volgt:
De ondertitel van dit boek is: Zelfzorg als vrolijke wetenschap. Waar de toon van het vorige boek me wat irriteerde, is het juist de toon van dit boek die me bevalt. Op een niet nadrukkelijke, zachte - ik zou bijna zeggen: Vlaamse - manier verzet dit boek zich tegen de alomtegenwoordige marktwerking en tegen het beeld van de mens als homo economicus. () Lezen, dat boek!

Fragment uit

Youtube - Cultuurfilosoof Kris Pint over marktwerking (Brainwash, april 2017) (4:52)



Terug naar Overzicht alle titels

zaterdag 13 mei 2017

Nick Meynen

Frontlijnen : een reis langs de achterkant van de wereldeconomie
EPO 2017, 250 pagina's - € 22,50

Nick Meynen

Tekst op website uitgever
‘Dit boek verdient een breed en internationaal publiek.’ Dat schrijft Naomi Klein over Frontlijnen.
Het is geen toeval dat de wereldberoemde auteur van onder andere De shockdoctrine en No time zo onder de indruk is van dit verhaal. Zoals treinen je de achterkant van landschappen laten zien, zo troont Nick Meynen je mee langs de achterkant van onze mondiale economie. Hij maakt kennis met de afvalmaffia in Napels, aanschouwt de geschifte Griekse goudkoorts, ontdekt in Dubai dat er niet genoeg zand is en komt in Congo tot een verrassende vaststelling over de globale economie. Op elke plaats die hij aandoet, op elke frontlijn, komt naar boven: dit economisch systeem is onhoudbaar want het maakt mens, dier en planeet ziek. Toch is Meynen niet pessimistisch, zelfs niet in tijden van Trump. Hij toont hoe overal mensen in de maalstroom rechtop gaan staan en zich verzetten tegen het kwartaalkapitalisme. Non-fictie van de bovenste plank waarin de Grote Verhalen van deze tijd oplichten.

Enkele citaten uit een interview in De Morgen (12 mei 2017, door Thomas Decreus)
"Als je kijkt naar wat er momenteel kan gerecycleerd worden in onze economie, dan valt dat nogal tegen. Het komt neer op zeven procent van het totale gewicht van de materialen die in omloop zijn. De overige drieënnegentig procent wordt nog altijd afval. Ondanks het buzzword circulaire economie, zal er ook gewoon een economische krimp, een verlaging van het totale volume nodig zijn.  Maar dat hele idee past natuurlijk niet in het plaatje van “we zijn supergoed bezig”. En nog minder in het idee dat we alle schulden moeten terugbetalen door economisch te blijven groeien."

"Dat is een steeds weerkerende opmerking en ik heb er één antwoord op. De VN schat dat er tegen 2050 twintig procent meer mensen zullen zijn dan nu. Maar de VN schat ook dat we tegen 2050 ongeveer tweehonderd procent meer zullen consumeren dan nu. Dan vraag ik je: zeg me waar het grootste probleem zit? Het grootste probleem is niet de hoeveelheid mensen. Het is zelfs niet de hoeveelheid die we consumeren. Het is het economische systeem dat dit mogelijk maakt, aanmoedigt en voorstelt als een daad van goed burgerschap. Ik geloof sterk in wat Ghandi ooit zei: ‘Er is genoeg voor ieders noden, maar niet voor ieders hebzucht.’ Daar komt het eigenlijk op neer. Zelfs Adam Smith, de peetvader van het kapitalisme, heeft tweehonderdvijftig jaar geleden al gezegd dat kapitalisme een groeifase zou kennen maar dat die groei niet eeuwig kan blijven duren. Het probleem is dus vooral dat de economische expansie veel sneller gaat dan de bevolkingsexpansie. Trouwens, die bevolkingsexpansie zal zich sowieso stabiliseren na 2050."

Artikel: Nick Meynen: "We leven in een bubble die vroeg of laat zal barsten"

Fragment uit Mythe 4. Het bruto nationaal product moet groeien
'Een stijging van 20 procent in het sterftecijfer van Amerikanen boven de 65 zou een groei in het bnp (bruto nationaal product) per hoofd van de bevolking betekenen.
  De quote komt uit The Economist. Deze logica volgend is het goed voor de groei van het bnp dat de overheid alle 65-plussers de toegang tot ziekenhuizen ontzegt en hen een gratis cyanidepil geeft. Of met een drone uitschakelt. Het zou een win-winsituatie zijn: het bnp groeit door besparingen in de sociale zekerheid en de cyanide- en drone-industrie groeit. De quote komt uit een artikel over klimaatveranmdering. Eigenlijk zegt de auteur dat de opwarming van de aarde een vijfde van onze oudjes op het altaar van de god Groei zal leggen. Nergens stelt de auteur Groei in vraag.,
  Aanhangers van de meest geïnstitutionaliseerde, geglobaliseerde en gevaarlijkste religie ter wereld kijken niet op een generatiegenocide meer of minder. Ze bidden niet langer tot Allah of God, maar tot Groei. Alles wat niet tot de bnp-groei bijdraagt moet uitgefaseerd en liefst geëlimimineerd owrden. Waar het neoliberalisme nog een ideologie is met een viertal grote recepten en met concrete namen van implementerende instellingen (zoals de Wereldbank en het IMF) is de Groeireligie groter, vager en ongrijpbaarder. Het is vandaag dé God boven alle andere Goden, van Washington tot Peking.
  In historisch perspectief is Groei een nieuwkomer. Waar God en Allah al wijdverspreid waren, was de religie rond Groei in het begin van de industriële revolutie een randfenomeen. Twee eeuwen later leven we in de hegemonie van Groei. Groei van het bnp is voor de aanhangers geen middel voor een goed leven, het is Het Doel. En Het Doel heiligt de middelen, alle middelen. Vandaag kun je ook op zondag Groei (voordien God) eren door meer te consumeren (voorheen bidden) in een winkel (voorheen kerk). Consumeren is en vorm van goed burgerschap, een manier om je plaats in de geloofsgemenschap te behouden en te versterken. Een burgerplicht. (pagina 197-198)

Terug naar Overzicht alle titels

dinsdag 9 mei 2017

Salomon Kroonenberg

Spiegelzee : de zeespiegelgeschiedenis van de mens
Atlas Contact 2017, 271 pagina's - € 14,99

Wikipedia: Salomon Kroonenberg (1947)

Korte beschrijving
Zeespiegelstijging is van alle tijden. Het zeeniveau is de gemiddelde hoogte van de zeespiegel. Het wordt beïnvloed door een aantal factoren: het mondiale volume van het zeewater, de gemiddelde temperatuur en de saliniteit. Als de ijskappen van het poolgebied smelten, heeft dat gevolgen voor het zeeniveau, het zal dan stijgen. Wordt er veel zeewater door ijsvorming opgenomen, dan zakt het zeeniveau. Deze processen zijn van invloed geweest op de vorming van het Nederlandse landschap. De stijging en daling van het zeeniveau is een wetmatigheid, gebaseerd op natuurlijke processen. De tegenwoordige stijging van het zeeniveau wordt door menselijk handelen veroorzaakt. De auteur, emeritus hoogleraar geologie aan de TU Delft, geeft op een toegankelijke wijze informatie over deze materie. Het boek is voorzien van kleurenfoto's, een geologische tijdschaal van het Pleistoceen, landkaartjes, curven, profielen, een register en een paginagrote kaart van de afsmeltingsfasen van de Scandinavische ijskap. Belangrijk boek voor biologen, geologen en mensen met belangstelling voor geomorfologie.

Fragment uit 12. Tempels verdwijnen, terpen verschijnen
Het Spiegelzeeteam heeft het Katwijkse strand niet willekeurig gekozen als locatie van het paviljoen. Het is volgens de historicus Dik Parlevliet exact de plaats waar ooit het Romeinse castellum Brittenbrug stond, maar die ruïne is inmiddels in zee of onder het strandzand verdwenen.
  Vanaf 2500 jaar geleden is het afgelopen met de kustaangroei in West-Nederland. Bij een stormvloed in 1250 wordt een groot deel van de duinen bij Katwijk weggeslagen en komen er resten van een bouwsel tevoorschijn, in de woorden van Jan van Wassenaar uit dat jaar: 'toen zag men de structuren en bouwsels van de aarde en de muren gingen opwaarts door het strand in de duinen onder de aarde tot twee plaatsen, op de manier of daar een water tussen die muren gelopen had.' Er werden stenen met opschriften, zilveren munten en andere voorwerpen gevonden die teruggaan tot het jaar 270 van onze jaarteklling. In 1581 maakt de beroemde tekenaar en cartograaf Ortelius er een tekening van. Daarop heeft het bouwsel weinig weg van een Romeins bouwwerk, want de Romeinen maakten geen ronde torens. Ook in later eeuwen komt de structuur soms even boven water, maar sinds 1800 is er niets meer gezien. Van de vondsten uit die tijd is helaas niets bewaard gebleven. Bij een recente uitgraving op het Katwijkse strand komt wel een Romeinse hypocausttegel tevoorschijn, gebruikt om een vloerdeel op te hogen voor de vloerverwarming, en in het nabijgelegen Valkenburg wordt een bodemplank van een wijnvat met het stempel van keizer Caligula gevonden. (pagina 172-173)

Terug naar Overzicht alle titels

Thomas Rau & Sabine Oberhuber

Material matters : het alternatief voor onze roodbouwmaatschappij
Bertram + De Leeuw Uitgevers 2016, 221 pagina's -  € 14,95

BioThomas Rau op zijn website

Korte beschrijving
In dit boek werken architect Thomas Rau en econome Sabine Oberhuber stapsgewijs toe naar een nieuw economisch model. Doel: een toekomstbestendige wereld waarin de consument niet langer eigenaar maar gebruiker is van materialen (die een circulaire levensloop krijgen waardoor afval verleden tijd is). Dit lijkt een utopie, maar het boek schetst – aan de hand van aansprekende cases en voorbeelden – een werkbaar model dat dit ideaal daadwerkelijk mogelijk kan maken. Uitvoering: traditionele typografie, eigentijdse lay-out, geïllustreerd met de nodige kleurenfoto's. Met eindnoten. Het boek wordt aangekondigd als revolutionair, met de potentie de wereld zoals wij die kennen volledig op zijn kop te zetten. En dat zou nog wel eens waar kunnen zijn ook. Al is het wel de vraag of de huidige maatschappij al klaar is voor dit soort andersdenken. Hoe dan ook: het betreft zeker een uitdagend visionair boek, een echte eyeopener, goed voor een redelijke lezerskring.

Fragment uit de Inleiding
Wij leven in ene tijd van grote en snelle veranderingen. Geen dag gaat voorbij zonder dat we vertrouwde zekerheden zien afbrokkelen of dingen die wij tot dan voor onmogelijk hielden, ineens als een nieuwe realiteit moeten accepteren - Brexit bijvoorbeeld, of de compleet 'onwaarschijnlijke' verkiezingsuitslag in de Verenigde Staten. Maar is dit allemaal echt zo verrassend of hebben we de onderliggende oorzaken simpelweg over het hoofd gezien, de voortekens genegeerd?
  Al jaren zijn er urgente problemen in onze globale maatschappij die wij stelselmatig ontkennen. Zo lang de consequenties niet direct voor onze neus staan, permitteren wij ons een lakse houding. Pas als urgente problemen zo actueel geworden zijn dat ze het dagelijkse nieuws bereiken, zijn wij tot handelen bereid, maar dan is het voor een adequaat antwoord meestal te laat - kijk maar naar de vluchtelingencrisis.
  Een probleem dat steeds urgenter wordt, is de ecologische crisis; af en toe bereikt zij in de vorm van wervelstormen of overstromingen onze tv-schermen, maar raakt dan snel weer naar de achtergrond van onze drukke mediawereld.
  Deze crisis wordt veroorzaakt door een economisch systeem waarin de waarden van de winst- en verliesrekening de enige echte parameters zijn voor de besluitvorming. Sterker nog: onze cultuur is zo doordrenkt van eenzijdig economisch denken, dat die puur kwantitatieve kijk op de wereld het negeren van problemen blijkbaar rechtvaardigt.
 Daarbij hangen de grote globale vraagstukken samen met ons lineair georganiseerde economische systeem waarin wij grondstoffen delven, gebruiken en vervolgens weggooien. Take make and waste. Dit heeft niet alleen een gigantische verspilling van grondstoffen tot gevolg, maar ook het verlies van ecosystemen en de klimaatcrisis. De aarde is een gesloten systeem en ons verblijf hier is tijdelijk.En in plaats dat wij ons als verantwoordelijke gasten op deze planeet gedragen en bewust met alles omgaan wat ons verblijf hier mogelijk maakt, hebben wij een systeem gecreëerd dat ons en het bestaan van vele andere wezens op deze planeet in gevaar brengt.
  Sinds de vorige eeuw hanteren wij een economisch systeem dat gericht is op continue, exponentiële groei - onze welvaart hangt daarvan af. Om dat systeem in stand te houden, moeten producten in steeds grotere hoeveelheden geconsumeerd worden. Wij hebben van producten dan ook een probleem gemaakt: hun technische levensduur wordt kunstmatig verkort, door zogenaamde innovatie 'verouderen' ze in hoog tempo, en door steeds wisselende trends wordt er elk seizoen iets nieuws aangeschaft.
  Dit systeem kunnen wij niet repareren door middel van kleine verbeteringen, maar wel door onze economie fundamenteel anders te organiseren. (pagina 10-11)

Terug naar Overzicht alle titels

Andrea Britta Maier

Eeuwig houdbaar : de ongekende toekomst van ons lichaam
Prometheus 2017, 223 pagina's -  € 19,99

Wikipedia: Andrea Maier (1978)

Korte beschrijving
De auteur is internist en hoogleraar veroudering aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en de Universiteit van Melbourne, Australië. Het boek gaat over wetenschappelijk onderzoek naar veroudering van de mens. Het gaat er met name om wat de oorzaken van veroudering zijn. Na een kort overzicht over het patiëntgebonden, het epidemiologische en het fundamentele wetenschappelijke onderzoek geeft de auteur een overzicht van de wijze waarop zij zelf onderzoek deed en doet. Vervolgens is er een hoofdstuk met een historisch overzicht, waarbij voorbeelden worden gegeven van wetenschappelijke ontdekkingen die belangrijk waren voor de geneeskunde. De auteur bespreekt vervolgens haar persoonlijke ideeën over hoe zij de geneeskunde ervaart. De volgende hoofdstukken gaan over de veroudering, waarin niet alleen resultaten van onderzoek worden besproken, maar ook tips worden gegeven wat men eraan kan doen om het proces van verval tegen te gaan en de leeftijd te verlengen. Eindnoten met verwijzingen naar wetenschappelijke literatuur. Geïllustreerd met enkele figuren en grafieken; soms worden deelonderwerpen in grijze tekst

Fragment uit 1. Waarheen leidt de weg?
Dit boek gaat over ouder worden. Niet over de kwalen van het ouder worden, al komen ze onherroepelijk af en toe voorbij. Nee, het gaat over de wetenschap van het ouder worden. Over gezondheid, gezondheidszorg en onderzoek. Over artsen zoals ikzelf, over verpleegkundigen en al die anderen die betrokken zijn bij de gezondheidszorg. Maar het gaat ook over u, de lezer. Want vroeg of laat krijgt iedereen met de consequenties van veroudering te maken. Bijna alles wat leeft, veroudert. Althans, dat is de situatie op dit moment. Hoe dat in de toekomst uitpakt weten we nog niet. Wetenschappers zijn op zoek naar manieren om veroudering te stoppen en misschien zelfs terug te draaien. Ook daarover gaat dit boek. Kortom, het gaat over de nu reeds bekende mogelijkheden van ons lichaam en zijn nog onbekende toekomst. Maar laat ik u eerst inwijden in het dilemma van de toekomstige geneeskunde. (pagina 11)

Zomergasten: 28 augustus 2016

Terug naar Overzicht alle titels

dinsdag 2 mei 2017

Kate Raworth

Seven ways to think like a 21st century economist
Cornerstone 2017, 384 pagina's - €

Nog niet vertaald

Bio op website Kate Raworth (19?) en Twitter

Korte beschrijving op website
Humanity’s 21st century challenge is to meet the needs of all within the means of the planet. In other words, to ensure that no one falls short on life’s essentials (from food and housing to healthcare and political voice), while ensuring that collectively we do not overshoot our pressure on Earth’s life-supporting systems, on which we fundamentally depend – such as a stable climate, fertile soils, and a protective ozone layer. The Doughnut of social and planetary boundaries is a playfully serious approach to framing that challenge, and it acts as a compass for human progress this century.

Een citaat uit een recensie

Afbeeldingen staan centraal in het betoog van Raworth, en met reden. Die moeten namelijk een bijdrage leveren aan de transitie van ‘oud’ naar ‘nieuw’ economisch denken. De belangrijkste visualisatie is deze Doughnut, die het Bruto Binnenlands Product zou moeten vervangen als graadmeter voor de welvaart in een land:



De binnenste ring definieert elf basisvoorzieningen waar ieder mens recht op heeft; de buitenste ring geeft negen planetaire grenzen weer. Volgens Raworth is de doelstelling van de mensheid in de 21e eeuw om binnen het 'rechtvaardige en veilige’ deel van de Doughnut te komen en te blijven. Naast de donut komt Raworth met nog zes nieuwe visualisaties voor economen in de 21e eeuw; de meeste zijn reeds te vinden op haar website.
Bron: Follow The Money Lezen: de Donut-economie van Oxford-onderzoeker Kate Raworth (20 april 2017)

Fragment uit 1. Change the goal
A twenty-first compass
First, to get our bearings, let's put GDP growth aside and start afresh with a fundamental question: what enables human beings to thrive? A world in which every person can lead their life with dignity, opportunity and community - and where we can all do so within the means of our life-giving planet. In other words, we need to get into the Doughbut. It's the visual concept that I first drew in 2011 while working with Oxfam, and it is inspired by cutting-edge Earth-system science. Over the past five years, through conversations with scientists, activists, academics and policymakers. I have renewed and updated it to reflect the latets in global development goals and scientific understanding. So let me introduce you to the one doughnut that might actually turn out to be good for us.
  What exactly is the Doughnut? Put simply, it's a radically new compass for guiding humanity this century. And it points towards a future that can provide for every person's needs while safeguarding the living world on which we all depend. Below the Doughnut's social foundation lie shortfalls in human well-being, faced by those who lack life's essentials such as food, education and housing. Beyond the ecological ceiling lies an overshoot of pressure on Earth's life-giving systems, such as through climate change, ocean acdification and chemical pollution. But between these two sets of boundaries lies a sweet spot -shaped unmistakably like a doughnut - that is both an ecologically safe and socially just space for humanity. The twenty-first-century task is an unprecedented one: to bring all of humanity into that safe and just space.



  The Doughnut's inner ring - its social foundation - sets out the basics of life on which no one should be left falling short. These twelve basics include: sufficient food; clean water and decent sanitation; access to energy and clean cooking facilities; access to education and to healthcare; decent housing; a minimum income and decent work; and access to networks of information and to networks of social support. Furthermore, it calls for achieving these with gender equality, social equity, political voice, and peace and justice. Since 1984, international human rights norms and laws have sought to establich every person's claim to the vast majority of these basics, no matter how much or how litle money or power they have. Setting a target date to achieve all of them for every person alive may seem an extraordianry ambition, but is is now an official one. They are all included in the United Nation's Sustainable Development Goals - agreed by 193 member countries in 2015 - and the vast majority of these goals are to be achieved by 2030. (pagina 44-45)

Artikel: Donut economie - verander het doel (april 2017) Met hierin 7 korte filmpjes om haar theorie uit te leggen.

Column Ewald van Engelen: 'Groen-rechts is dweilen met de kraan open' (De Groene Amsterdammer, 27-4-2017 & Follow The Money)

Youtube - Kate Raworth on Growth (maart 2014) (RSA) (3:26)



Youtube - Why it's time for 'Doughnut Economics' | Kate Raworth | TEDxAthens
(2014)


Terug naar Overzicht alle titels